Zoeken

Wanneer ik weer in mijn hoofd zink...



Soms vlieg ik hoger dan mijn lichaam. Kijk ik op het neer vanaf een veilige afstand. Dit om te voorkomen dat ik nog gekker van mezelf wordt dan ik al doe. Maar eerlijk, wanneer ik boven mijn hoofd zweef voel ik me altijd twintig keer slechter dan wanneer ik er weer in terug zink. Het constante gevoel van niet begrijpen hoe ik me voel. Het zijn van die onderwerpen waar ik het weinig over heb met mensen omdat het iets is wat ik moeilijk kan uitleggen zonder als een idioot te klinken die er geen verstand van heeft en zichzelf niet begrijpt. Dat is nou eenmaal hoe het is. En ik heb de regel om altijd mijn eigen waarheid te spreken op deze blog.

Ken je dat gevoel van derealisatie? Het woord dat zelfs niet door mijn computer begrepen wordt maar rode streepjes krijgt? Ik ook...


Nog niet zo heel lang ken ik het woord derealisatie, mede dankzij de naam Dodie. Dodie heeft last van derealisatie en maakte ooit de video 'I always feel like I'm dreaming'. De video die voor mij heel veel veranderde. Tot die tijd had ik me altijd apart gevoeld, alsof ik niet helemaal kon verklaren waarom mijn brein zich zo gek gedroeg. Ik voelde me altijd een beetje gek maar kon er niet aan toegeven want het veranderde niks. Ik voelde me constant alsof ik niet helemaal aanwezig was op deze aarde.

Ik keek de video en relateerde zo enorm aan alles wat ze zei dat ik er bang van werd. Ik herinner me dat ik het videotje op pauze heb geslagen en naar het beeld staarde als een debiel. Derealisatie was iets, het was iets. Echt iets wat mensen begrepen. Ik had nog nooit gehoord dat iemand snapte wat mijn brein mee maakte.


Derealisatie (DR) is de ervaring waarin je de vertrouwde omgeving als vreemd, niet vertrouwd of onecht ervaart. Het lijkt alsof je leeft in een film of een glazen kooi. De wereld lijkt plat geworden en slechts twee dimensies te hebben. De hele buitenwereld komt raar of onwerkelijk over. - Gedachtenuitpluizen.nl


Nee. Dit zorgde er niet voor dat het wegging, of dat ik het minder voelde dan tevoren. Ik was nog steeds niet helemaal aanwezig, maar ik was wel in bezit van het woord waarmee ik hulp kon opzoeken. Al is derealisatie iets waar je nog steeds niet heel veel aan kunt doen, zijn er wel oplossingen die voor mij een magisch verschil maken. Ik heb sinds die video geleerd waardoor het bij mij verslechterd en heb geleerd waardoor ik het weg kan laten trekken. Ik waardeer tegenwoordig de dagen waarop ik leef en accepteer de dagen waarop ik dat iets minder doe. Al om al: Het heeft me rustig gemaakt, omdat ik het eindelijk begreep.

Tegenwoordig noem ik het dromen of zweven. Als ik er niet helemaal ben, dan ben ik aan het zweven. En daarmee komen we terug bij het begin. Want als ik last heb van mijn derealisatie dan is het alsof ik zweef boven mijn eigen lichaam. Alsof ik door een glazen tv aan het kijken ben naar wat de Sam die 'leeft' allemaal doet. Ik doe dingen zonder er bij stil te staan of ik doe helemaal niks omdat het allemaal niet echt voelt.


Het is iets raars, dat weet ik. Misschien vind je me nu ineens een gestoorde en wil je niets meer met me te maken hebben, maar truth is: het maakt me geen ander mens. Ik ben nog steeds Sam en de buitenwereld heeft er letterlijk niks aan te merken. Toch zal je het misschien interessant vinden om te weten wanneer ik me vaker zo voel, situaties en hoe ik dit heb overwonnen. Want wie weet heb jij er onbewust last van en helpt het je dit te lezen.



De ervaring:


Het gebeurt vaak voor een langere periode. Dagen of uren. Laat ik beginnen bij alcohol. Alcohol kan bij mij twee kanten op gaan, en hoewel ik tegenwoordig goed kan aanvoelen wat het gaat doen, wist ik dat eerder niet. Op feestjes dronk ik wel wat en dan waren er twee wegen die mijn lichaam kon kiezen. Ik vloog of in het extreme enthousiaste 'Alles is geweldig' gevoel, omdat ik eindelijk weer 'wakker' was, of ik zonk in de derealisatie en verpestte mijn hele avond. Het gebeurt nog steeds maar feestjes kan ik overleven met dit gevoel. Soms zit ik op feestjes liever naar mensen te kijken dan dat ik zelf mee dans. Puur omdat ik door die televisie staar en het leven als een serie voelt. Ik geniet er dan meer van om naar mensen te kijken die echt leven dan om zelf mee te dansen en mezelf niet levend te voelen. Mensen die dicht bij me staan weten dit van me en laten me dan ook mijn ding doen als ik zo op feestjes ben. Mijn lieve vriend weet het tegenwoordig ook wel en vraagt altijd maar een keer of het wel gaat. Mensen die dit niet weten? Die hebben de neiging continu te blijven vragen waarom ik zo treurig zit. Jongens: Ik ben niet treurig. Ik vermaak me door te kijken. Ik wordt treuriger als ik mee doe maar me niet zo voel zoals hen.


Feestjes dus. Die kan ik aan. Er zijn genoeg feestjes, dus als er eentje niet soepel verloopt dan heb ik alsnog genoeg andere opties.


De momenten waar ik er wel heel verdrietig van wordt zijn de momenten waarvan ik weet dat ik ze mee wil maken. Dagen waar ik lang naar uit kijk, concerten, grotere feesten, ontmoetingen met mensen die ik gemist heb. Dat soort momenten wil ik niet missen omdat mijn stomme brein zich niet wakker wilt schudden. Als ik er op die momenten last van heb, dan kan ik heel verdrietig worden. Dat is dan niet omdat ik het niet naar mijn zin heb of er iets tragisch gebeurt, maar gewoon omdat ik het gevoel heb dat ik het mis.



De oplossing:


De grootste oplossing die ik heb gevonden is meditatie. Het haalt niet altijd alles weg, maar als ik constant ben in mijn meditaties merk ik wel dat het minder vaak voor komt. Hoe ik dit heb uitgevonden en hoe jij zelf kunt beginnen? Kijk even naar de blogpost "Hoe je kunt beginnen met mediteren". Tijdens mijn verhuizing heb ik weinig tijd gehad om me te focussen op meditatie, de stress en chaos in mijn brein werd daardoor zoveel zwaarder. Ik begon spontaan te huilen en had elke seconde het gevoel dat het te snel ging. Weer: Omdat ik er niet echt was. De verhuizing was gewoon absoluut niet iets dat ik wilde missen, het was een afscheid en ik was er niet bij. Dat deed me ongelooflijk veel pijn en dat stootte zich uit op mensen die dichtbij mij stonden. Nu, een paar weken na de verhuizing, voel ik het hele afscheid pas binnenkomen als een goede ervaring. Mijn brein is weer kalm.


Ook heb ik geleerd afstand te nemen van dingen die zogenaamd: Moeten. Wanneer ik mezelf voelde zweven dan kwam het 90% van de tijd doordat ik te dichtbij stress/werkdruk/verplichtingen kwam. Dit omdat ik ook een held ben in dingen die leuk horen te zijn een verplichting maken, zoals schrijven. Dat doe ik mezelf aan. Maar daardoor ga ik zweven. Het afgelopen jaar heb ik er aan gewerkt om dat meer los te laten en te genieten van de hobby's waar ik tijd en energie in wil stoppen.


De allergrootste oplossing is acceptatie geweest. Als ik wel zweef raak ik niet meer in paniek maar accepteer ik de situatie en probeer ik er omheen te leven. Ik neem dan vaak iets meer tijd voor mezelf en trek me terug van mensen. Soms kan dat niet, maar dan blijf ik in ieder geval rustig. Forceren om wakker te worden lukt me toch niet, dus accepteren is de enige oplossing. Tegelijkertijd ook de moeilijkste. Want niemand geniet er van om niet echt te leven.



Momenteel gaat het goed. Zoals ik al zei raak ik er niet meer over in paniek en komt het minder voor doordat ik ben gaan mediteren. Tuurlijk heb ik soms nog mijn dagen of tijden, maar dat hoort erbij. Het is niet iets dat zomaar verdwijnt en heeft diepe bronnen die ik jullie bespaar. Lees: waar ik het liever niet over heb.


Heb jij er last van? of begrijp je simpelweg niet helemaal hoe je je voelt? Je mag me altijd benaderen voor een babbel of gewoon om even je hart te luchten! Ik vind het fijn om mensen te kunnen helpen die zelf ook nog niet helemaal hun weg hebben gevonden in het mentale leven.


Jij bent ook belangrijk, en dat vind ik belangrijk om tegen je te vertellen!


-S.



0 keer bekeken
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey YouTube Icon

© 2019, Fancy Words en zijn content is eigendom van Sam Ashton