Zoeken

Mijn relatie met kerst


De ruiten beslaan, buiten hangt een ijzig laagje boven de grond. De sneeuw is nog niet gevallen, maar dat zal het waarschijnlijk ook niet gaan doen. Het is 2009 en er komt bijna een nieuw jaar aan. Maar voordat ik begin met nadenken over oud en nieuw bij mama, stap ik in de auto voor een lange reis met papa. Broer lief ligt op de achterbank met zijn hoofd tegen het raam, een kussen er tussen gedrukt, maar ik heb papa belooft hem gezelschap te houden. Kerstmis begint. Het begint elk jaar hier. Onze reis naar Engeland, het fijne gevoel om weer bij oma en mijn oom en tante te zijn. Het fijne gevoel van hun grote huis met de gigantische kerstboom. Ik verheug me nu al op de vroege ochtend waarop we met zijn allen naar de woonkamer haasten om de cadeautjes uit te pakken. Niets is beter dan kerst in Engeland. Waar het allemaal iets warmer, knusser en gezelliger voelt rond deze tijd.


2012, we rijden de parkeerplaats van het grote stenen huis op. Het paleisje aan het eind van de bijna 10 uur lange reis. De koffers blijven in de kofferbak liggen, het belangrijkste is nu de familie zien, en dat kan ook zonder spullen. Ik huppel naar de deur, mijn vader en broer een beetje vermoeid achter mij aan gestrompeld. Als de deur open vliegt rent de hond naar buiten, het eerste kwispelende staartje dat ik ontmoet.

"Hi dear!" hoor ik vanuit de keuken. Mijn tante komt op me af gelopen met armen gespreid. Het bekende geurtje dringt mijn neus binnen. Oma. Ik kijk op, aan het eind van de gang komt ze aan strompelen met haar handje tegen de muur voor ondersteuning.

"Hello love," zegt ze zachtjes. Ik slag zachtjes mijn armen om haar heen. Haar loshangende, altijd ingesmeerde huid wrijft tegen de mijne. Wat heerlijk om haar weer te kunnen zien.


Kerst is voor het eerst anders. We reizen niet deze keer. Dit jaar blijven we thuis. Een dag bij papa en de andere bij mam. We eten twee dagen uitgebreid, heerlijke maaltijden door iedereen gemaakt. Ik ging voor het toetje. Het voelt gek om hier te zitten zonder oma's cadeau pyjama aan, zonder een andere taal te hoeven spreken. Maar eerlijk gezegd ben ik hier ook wel in orde mee. Dit zal een van de weinige keren zijn dat ik mijn gezin rond de tafel zie zitten.



Ik tik mijn voet tegen de grond. Wat duurt het lang. Mama en ik waren uren geleden al klaar voor hun aankomst. Zoals gewoonlijk zijn de mannen in de familie weer te laat. Misschien had ik te hoge verwachtingen van deze kerst. Mama en papa weer eens bij elkaar. Niet als een stel maar gewoon voor de goede kerstgedachte. Het zou kerst niet zijn als er iets fout zou gaan. Dus ik wacht zachtjes tot de bel klinkt.

De deur vliegt open en papa raast naar binnen. Hij zeurt over mijn broer, over alles wat er vandaag anders was afgesproken dan het hoort te gaan. Ik stamp mijn voet, zo hoort kerst niet te zijn. Tranen springen in mijn ogen want oma had het nooit zo gewild. Papa kijkt me aan, een beetje geïrriteerd. Voor hij iets kan zeggen komt ook broer lief hier aan. Ze kibbelen, zoals gewoonlijk, maar corrigeren zichzelf snel genoeg om normaal aan de eettafel te kunnen. Mama aan het ene eind, papa aan de ander. Het is misschien niet oma in Engeland maar het is mijn dichtstbijzijnde familie om één tafel.


Een blauwe kerst, zoals ze dat in het Engels zeggen. Dit is misschien de eenzaamste kerst die ik ooit gevoeld heb. Er zijn niet minder mensen om me heen dan gewoonlijk, maar dat is juist het zware. Nog geen vier weken geleden had ik zo gehoopt dat er iemand bij me zou zijn deze kerst. Dat ik van iemand mocht houden deze kerst. Maar mijn kerst is opnieuw alleen. Ik huil nog een keer voordat ik naar beneden ga. Ik focus me op dat waar ik elk jaar goed in ben. De tafel dekken, het eten klaarleggen.

Ze strompelen een voor een binnen. Mijn ooms, mijn tantes, neefjes, nichtjes. Mam en haar vriend zitten al aan het hoofd van de tafel. Mijn broer maakt me aan het lachen, dat kan hij op elk moment in mijn leven. Misschien ben ik niet eenzaam. Misschien ben ik dat nooit met kerst. Ik heb altijd de mensen die er het meeste toe doen. De mensen die ik het hele jaar door bijna niet zie, bijna niet spreek, zij die ver weg wonen. Hun heb ik elk jaar opnieuw voor kerst. En dat is het enige cadeautje dat ik nodig heb.....


-S.

16 keer bekeken
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey YouTube Icon

© 2019, Fancy Words en zijn content is eigendom van Sam Ashton