Zoeken

Jong en mantelzorger

Velen weten het niet want ik praat er simpelweg niet veel over op het internet. Niet zozeer omdat het me emotioneel maakt of omdat ik het moeilijk vind over dit onderwerp te praten, maar omdat ik geen slachtofferrol wil aannemen terwijl ik niet anders meer weet. Ja. Ik ben jong en mantelzorger. Sinds mijn 12e (14e in mijn eentje) om precies te zijn. Onderhand ben ik 20 en weet ik niet beter dan dat ik voor mijn moeder zorg. Ik hou van haar en zal er ook alles aan doen om te proberen te helpen, al kan dat soms moeilijk zijn....

Voor het eerst in mijn leven online ga ik delen hoe het is om als mantelzorger op te groeien. De positieve kanten, de minder positieve kanten en mijn advies aan alle jonge mantelzorgers. Eerlijk is eerlijk.. dit is niet de makkelijkste post om te schrijven.



Waarom ben ik mantelzorger?

Mijn moeder kreeg 9 jaar geleden te horen dat ze MS (Multiple Sclerose) heeft. Deze zenuwziekte verandert je leven in een klap. Voor mijn moeder vooral in haar benen en in vermoeidheid. Hierdoor hebben we veel veranderingen moeten maken in ons leven en vooral onze levensstijl. MS komt in veel verschillende vormen die elk verschil maken voor hoe vlug de ziekte zich ontwikkeld. Bij de een kan het in één jaar enorm achteruit gaan, terwijl voor de ander 9 jaar nog redelijk zijn tijd neemt. Voor mama was het gelukkig zo dat ze niet plotseling achteruit is gegaan. Na negen jaar kan ze nog steeds lopen, wel met een rollator en korte afstanden. Dit zorgt natuurlijk voor drastische maatregelen voor een bezig bijtje zoals mijn moeder. Que: Dochter en zoon die plots meer op zich krijgen.


Voor twee jaar heeft mijn broer ook de mantelzorg met mij gedeeld. Echter is hij wegens redenen verhuist en heb ik de zorg gekregen. Gelukkig heeft mama ook veel hulp van instanties waardoor ik taken zoals het huis poetsen niet zo extreem hoef uit te voeren en ook financiële zaken niet altijd hoef te regelen. Dit soort instanties zoals stichting Mee en Vitaal helpen ons dan ook enorm!


Hoe heeft deze zorg ons leven verandert?

Zoals ik al zei heeft mijn moeder hierdoor veel moeten opgeven. Voornamelijk haar karakter als perfectionist, bezig bijtje en harde werken zijn erg aangetast. Ze kan nu niet meer de dingen doen die ze normaal zelf wilt doen. Daarbij is mama niet altijd even comfortabel met het feit dat ze mij dingen moet vragen. Dit zijn dingen die we allebei zeker hebben moeten leren. Leren dat mijn mama kleine dingen niet altijd meer zelf kan.


Omdat dit allemaal in mijn tienerjaren gebeurde ben ik heel jong zelfstandig geworden. Ik heb geleerd voor mezelf te zorgen en een huishouden te onderhouden. Soms vond ik dit nog wel moeilijk. Het gevoel dat ik misschien niet altijd 'jong' heb kunnen zijn. Ik ga natuurlijk ook altijd op pad met mama in mijn achterhoofd, hopend dat zij zich goed voelt. Over de jaren heen zijn deze dingen natuurlijk wel meer gaan liggen. Je leert er mee leven en gek genoeg wordt het 'normaal'. Dat betekent niet dat de ziekte ons niks meer doet of dat het nooit meer moeilijk is, want overduidelijk blijft het een obstakel in een normale dag. Maar als mensen tegen mij zeggen "Ik heb echt respect dat jij en je moeder het zo goed doen" dan kan ik alleen maar antwoorden met "Je leert er mee omgaan". Een team...een taak.


De zorg, mama en ik zijn hand in hand gaan lopen over de jaren heen. Ik heb misschien wel een extra zorg voor de gemiddelde 20-jarige, maar het is een wandeling die mij gemaakt heeft wie ik nu ben. Ik hou van mijn mama en dat maakt het misschien allemaal minder erg. Je doet dit soort dingen voor de persoon van wie je houdt. Om daarbij te vermelden dat we echt nog wel de gezonde ruzies en discussies hebben op wekelijkse basis haha.



Het accepteren van de ziekte

Ik zal nooit helemaal accepteren dat mama deze ziekte heeft. Het is niet wat je wenst voor je moeder en als ik haar soms verdrietig zie (wat voor mij misschien vaker voor zal komen dan voor anderen) , dan breekt ook mijn hart. Er zijn echt wel dingen voorgevallen die gewoon heel erg slopend en mentaal scheurend zijn als zo'n ziekte in je leven is. Dingen die ik niet zal beschrijven puur omdat ik weet dat mama dat niet fijn zal vinden. Maar ik wil met alles hierboven echt niet romantiseren wat mantelzorger zijn is. Het is vermoeiend en het kost veel mentale kracht. In die 9 jaar en hedendaags nog altijd, heb ik het gevoel dat ik sterk moet zijn voor twee personen omdat mama dit niet altijd kan. En dat respecteer ik!


Gelukkig heeft mijn moeder me altijd gezegd dat het ook goed is als ik soms niet sterk genoeg ben voor twee. Ik moet jong zijn, mijn eigen dingen doen en mams soms gewoon verdrietig laten zijn. Hoe absurd dat ook klinkt. In sommigen gevallen kan ik nou eenmaal niets doen, ook niet als ik sterk ben. Ik kan niet zeggen 'het komt wel goed' want MS zal nooit verdwijnen en nooit terugkeren naar goed. Het is en blijft een rotziekte waar mee gedeald moet worden. Dat noemen we dan ook de acceptatie. Acceptatie die zo af en toe nog steeds moeilijk te vinden is. Zelfs na 9 jaar weten we soms de kracht om te accepteren dat mama ziek is te verliezen. Helaas keren we dan vaak tegen elkaar omdat we allebei moe en verdrietig zijn. Dat loopt dan uiteindelijk uit op samen op de bank even huilen en knuffelen en elkaar weer oprapen.


Mantelzorger zijn is absoluut niet leuk! Voornamelijk omdat het verschrikkelijk is om iemand van wie je houdt in pijn te zien. Maar... ik heb er mee leren leven en ik voel me zelfs een beetje bezwaard om in november vaarwel te zeggen tegen mijn zorg. Gezien mij moeders verhuizing zal ik niet meer met de rol als mantelzorger leven. Het is moeilijk om deze zorg af te staan maar ik weet dat mama in goede handen terecht komt bij de familie en haar vriend. En misschien kan ik dan mijn twintiger jaren als een echte jonge ziel doorstaan!


Ben jij mantelzorger of deal je met een situatie die erop lijkt en wil je erover praten? Klop gerust aan op mijn social media kanalen, ik praat graag met je!


-S.

163 keer bekeken
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey YouTube Icon

© 2019, Fancy Words en zijn content is eigendom van Sam Ashton