Zoeken

15 jaar na de scheiding

De deur is gebroken, het midden van veiligheid. Gisteren schreeuwde jullie beneden, morgen boven. Wat als ik onderbreek? Zetten jullie de deur dan terug? Doof ik de kaarsen in de kamer, als ik zeg dat er brand is? Spreken jullie weer als ik in de kamer ben? Deuren slaan, de kaarsen vallen om. Roepen heeft geen zin. De deuren tussen jullie en mij,

zijn tijdelijk gesloten.

-s.a.

Midden in de nacht. Ik lig in een zoet slaapje te rusten als vijf jarig mormeltje. Mijn lichaam is warm, knuffeltje tussen mijn armen geknepen. Mam stormt de kamer binnen met een zachte glimlach op haar gezicht om de glinsterende ooghoekjes te bedekken. Ze tilt me op en fluistert “We gaan naar opa.”

Te vermoeid om te antwoorden rust ik in haar armen. Mijn ogen openen en sluiten, de situatie maar half zichtbaar, maar mijn oren horen alles. Ik hoor jullie sissen. Zachtjes ruzie maken omdat ik erbij ben. Mama legt me op de bank en glipt opnieuw de gang binnen. Op weg naar mijn grote broer. Ik lig er, steeds een beetje wakkerder. Mijn hersenen beginnen te begrijpen wat er gebeurt.

Ik wil niet bij papa weg.

Ik wil niet dat mama alleen gaat.

Welke keuze heb ik?

De juiste wordt gemaakt. Mama legt me terug in bed en neemt mijn plekje op de bank in beslag. Niemand hoeft te gaan.



Het is voor mij een moeilijk onderwerp om omhoog te halen. Niet zozeer omdat ik er heel emotioneel over ben of het nog altijd zwaar vind dat mijn ouders niet samen zijn. Nee. Het is moeilijk omdat mijn brein het uit traumatische voorzorgsmaatregelen heeft geblokkeerd. Het is gek wat je kunt wegpoetsen uit je verleden zonder dat je het merkt. De scheiding van mijn ouders is er daar een van.


Dat betekent niet dat ik niks meer weet. Ik weet delen. Ik weet de dingen die voor mij zwaar waren maar ook dat mijn broer en ik er met mijn ouders nog best goed vanaf zijn gekomen. Er waren ruzies en de scheiding ging lang door, maar we hebben weinig tussen dat alles gezeten. Daar ben ik ze 15 jaar later nog steeds dankbaar voor. Een scheiding is voor kinderen namelijk nooit leuk. Of je het nou mee maakt of niet. Een scheiding betekent dat de twee mensen die het meeste voor je betekenen niet meer constantsamen bij jou zijn. Het betekent dat je ze niet altijd meer ziet, dat ze je niet samen meer meenemen naar de speeltuin. Een scheiding is verschrikkelijk als kind.

Toch durf ik 15 jaar later te zeggen dat ik blij ben dat het is gebeurd.



Jarig. 23 augustus. Mijn verjaardag dagje bij papa zit erop en het is tijd voor de wekelijkse carpool. We stappen papa’s auto uit, rennen met open armen op mama af. Het is fijn haar weer te knuffelen. Ik klik de gordel van haar auto in het slotje, net zoals mijn broer. Buiten staan mama en papa te ruziën. Over geld en zaken waar ik me niet mee bezig houd.

De deur naast me vliegt open, mijn broer rent het parkeerterrein op.

“Het is haar verjaardag!” hoor ik hem roepen. “Prima dat jullie vechten maar niet op Sam’s verjaardag.”




Ik geloof dat mijn broer en ik hechter zijn geworden door de scheiding. Hij was toen ik baby was al beschermend over me, maar tijdens deze zware periode was hij mijn tweede papa. Nu we allebei wat ouder zijn en ons eigen leven zijn gaan leiden, weten we er nog altijd voor elkaar te zijn als papa en mama weer eens heel vervelend doen. De scheiding is dus niet alleen maar slecht geweest.


Niet alleen de band met mijn broer, maar ook de band met mijn ouders is jaren na de scheiding hechter dan ooit tevoren. Dat komt natuurlijk ook omdat ik ouder ben geworden, maar ik geloof niet dat ik goed met mijn vader had gekund als ze nooit uit elkaar waren gegaan. Waarom niet? Omdat papa als hij minder gelukkig is afstandelijk wordt. Dus ook van zijn kinderen.


Met mama ben ik eigenlijk altijd hand in hand, zij aan zij geweest. Ik lijk verschrikkelijk veel op haar. De keuze om bij mama te blijven wonen kan ik me niet heel erg meer herinneren. Ik vraag me nog steeds af of wij die keuze ooit zelf hebben gemaakt of dat papa’s werk dit eigenlijk al besloot. Bij mama blijven wonen was voor mij wel heel belangrijk. Door de jaren heen heb ik steeds meer van haar gehouden. Ook bij haar (toenmalige) nieuwe vriend, ook toen ze ziek werd, ook toen we er met zijn twee voor stonden.


Als de scheiding nooit had plaatsgevonden dan waren er waarschijnlijk heel veel dingen niet gebeurd. Dingen die ik liever ook niet had meegemaakt maar een heleboel dingen die ik wel had willen meemaken! Denk aan mijn vriend, was hij er anders ook geweest? Mijn allerbeste vriendinnetjes, had ik hun ontmoet? Had ik de avonturen, feesten en levenslessen gekregen als het niet was gebeurd?


Nu hoor ik je zeggen: Nee maar dan had je wel andere dingen meegemaakt. Klopt. Maar ik ben gelukkig over mijn leven. Ik ben blij met hoe het nu is. Dus waarom zou ik niet respecteren wat er gebeurd is tussen mijn ouders? Dat is hoe voor mij de scheiding als een positieve ervaring blijft. Geloven dat het al het goeds wat ik nu heb heeft gebracht. Er zijn honderd dingen die tijdens de scheiding anders had gewenst, en natuurlijk droom ook ik nog steeds over het gelukkige gezinnetje dat ik nooit gehad heb. Ik zat niet met papa en mama aan de keukentafel om bij te kletsen over de dag, maar ik maakte wel elk weekend een roadtrip naar mijn vader om bij hem een leuk weekend te hebben.


Een scheiding is nooit fijn voor een jong kind en ik wil ouders of wie dit dan ook leest echt niet stimuleren om zomaar voor een scheiding te kiezen. Het belangrijkste is dat de scheiding zo verloopt dat het kind er op lange termijn niet onder lijdt. Dat mama en papa na een paar maanden echt wel weer normaal met elkaar kunnen communiceren. Dat het kind niet beschadigd wordt doordat ze een van de ouders nooit meer mogen zien (mits er geen speciale redenen zijn).


Een kind is een kind. De scheiding is meer een verlies voor hen dan voor papa en mama. Dat besef hebben mijn ouders gelukkig altijd gehad. 15 jaar later ben ik er bovenop, weet ik hoe het gaat en hoeveel beter ik uit gekomen ben nu het gebeurd is. Maar ook ik heb soms nog terugblikken naar de nare tijden. Het blijft een moeilijke periode en dat zal het altijd zijn. Maar ik ben gelukkig en ik had het niet anders willen zien dan nu….


-S.



38 keer bekeken
  • Grey Instagram Icon
  • Grey Facebook Icon
  • Grey Pinterest Icon
  • Grey Twitter Icon
  • Grey YouTube Icon

© 2019, Fancy Words en zijn content is eigendom van Sam Ashton